“In dit gedeelte van de site neem ik je graag mee naar mijn roots, naar het dorp waar ik geboren ben, naar de verhalen die er zich afspelen of hebben afgespeeld. En naar mijn gezin. We starten met een kleine geschiedenis van Sint Willebrord.”

In vogelvlucht de geschiedenis van Sint Willebrord.

De eerste vermelding van 'het Heideke of het Heike' is van 1636. In het boek der overledenen schrijft de Sprundelse pastoor Christiaan Jacobus in 1636: ‘op 4 juni overleed door de pest Joannes de Luijckenaer met zijn twee kinderen die wegens het ontbreken van een begraver, zijn begraven in het Heike den Luijen Hoeck.’

Het dorp kent een gestage groei van een kleine honderd personen naar bijna tienduizend in 2010. Van oudsher kent de bevolking veel onderlinge familierelaties en derhalve een groot samenhorigheidsgevoel.
 

De bestaansmogelijkheden waren in het vroegere Heike niet groot, ieder was even arm en leefde – in tegenstelling met de dorpen in de omgeving – naar de wetten van de natuur. De inwoners voelden zich vrij en opgenomen in deze gemeenschap. Er werd op jeugdige leeftijd getrouwd waardoor de gezinnen meestal zeer kinderrijk waren. Deze vrijheid gaf toch problemen, er ontstond gebrek aan elementaire zaken als eten en kleding. De grond van de kleine Sprundelse en Rucphense heide was onvruchtbaar, waardoor de bewoners de kost probeerden te verdienen met mandenvlechten, heibezems binden, zand wassen, mos drogen, het opkopen van kalveren en vooral in de zomer met het werken op de kleilanden.
Dit bracht niet altijd voldoende op en sommigen gingen door armoe gedreven in de omgeving bedelen, stelen of smokkelen.

Toen in 1841 het inwonersaantal tot ruim boven de vijfhonderd was gestegen werd een verzoek door de Sprundelse pastoor Franciscus ingediend voor de stichting van een eigen parochie. In datzelfde jaar werd de kerk gebouwd die werd toegewijd aan St. Willibrord, de eerste Bisschop van Utrecht en de grote geloofsverkondiger. Het dorp veranderde zijn naam. In plaats van het Heike zou het voortaan Sint Willebrord gaan heten.
 

Er veranderde veel in Sint Willebrord, maar ondanks dit bleven de inwoners zich kenmerken door een groot gemeenschapsgevoel en ondernemingszin. In 1978 werd met vereende krachten bereikt dat het dorp een etappeplaats werd in de Tour de France.

Wielrennen heeft in het dorp altijd een grote plaats ingenomen. In de jaren twintig was er al een grasbaan waar het begin ligt van de Willebrordse wielerhistorie. De baan kreeg nationale en internationale bekendheid en is in feite de basis van grote helden: Marinus Valentijn,  Wim van Est, Wout Wagtmans, Rini Wagtmans en Jacques Hanegraaf.

Naast het wielrennen blinken de Willebrorders met Christ van der Smissen en Dick Jaspers ook uit in de biljartsport en geven De Electronica’s en Corry Konings blijk van internationaal rimtegevoel.